When it comes to expressing abstract ideas and themes, dancers today seem happier adopting the contemporary dance idiom. For, it is a medium where form need not necessarily translate into concrete ideas and it also gives artists the freedom to combine different artistic sensibilities, to create a singular idea, and in the process iron out differences of language and culture.
The three-member team of Kalpana Raghuraman, Serge Aimé Coulibaly and Tim Winse of the Faso Danse Theatre chose the theme of cultural alienation and social oppression in their music-dance production “I Lost My English.’ What better way to communicate something abstract than contemporary dance and traditional music!
Raghuraman: “Indiase dansen ontwikkelen zich ook verder.”
Kalpana Raghuraman, geboren in Nederland uit Indiase ouders, is Bharata Natyam danseres. In haar voorstelling 'In Between Skin’ , die ook geprogrammeerd stond op het India Festival, heeft zij een reis willen laten zien die zijzelf heeft doorgemaakt door op te groeien tussen twee culturen. Zij sprak hierin over de frustratie, verwarring en wanhoop die opgroeien tussen twee culturen met zich meebrengt.
In haar voorstelling heeft zij een aantal conventies doorbroken. In de traditionele Bharata Natyam dans is het bedekken van het lichaam belangrijk. Zij koos ervoor om weinig aan te hebben, omdat het ging over lagen van zich afschudden. Het was een reis naar haarzelf. In deze voorstelling liet Kalpana zien dat zij haar eigen zoektocht heeft doorgemaakt. Zij wil niet dat het gesprek alleen maar gaat over veel of weinig kleding.
Zij ziet wel dat de Indiase dans voor veel mensen alles te maken heeft met cultuur en traditie. Surinaamse Hindoestanen en Indiërs zien het als houvast aan hun eigen cultuur. Autochtone Nederlanders worden aangetrokken door het exotische of door de spirituele kant van de dans. De kunstzinnige kant wordt door iedereen vorm gegeven. Een kleine groep ontwikkelt de dans verder, de meeste mensen zetten dat wat traditioneel werd gedaan voort. Kalpana vindt beide stromingen belangrijk.
Fragment uit een artikel van Jolanda Keurentjes in het Amsterdam India festival magazine.
Niet alleen in India, ook op Nederlandse dansscholen klingelen de enkelbellen en ruisen de zijden sari’s. Hindoestaanse leerlingen komen er in contact met hun achterliggende cultuur, Nederlandse leerlingen verrijken zich er met nieuwe danstechnieken en expressievormen. Tegenwoordig zoeken avontuurlijk ingestelde danseressen naar een eigen invulling van de 2000 jaar oude danstraditie.
Indiase dans is een eeuwenoude klassieke kunst waarvoor vele jaren van intensieve studie nodig zijn. De kunst van het verhalen vertellen met elegante handgebaren, geaarde maar toch sierlijke lichaamshoudingen en veelzeggende oogbewegingen vragen optimale beheersing. Ook de abstracte patronen, het complexe voetenwerk en de algehele coördinatie vergen het uiterste van de danser.
Achter menig kunstwerk gaan de nodige worstelingen schuil. Radiomakers Desmet vragen kunstenaars en artiesten naar die ene scène die maar niet wilde lukken, een onmogelijk hoofdstuk of een lastige aria. Kalpana Raghuraman, danser en choreograaf, vertelt over een lastige scène in haar nieuwste choreografie.
Click here to hear the interviw (only available in Dutch):
Press
